biuro rachunkowe bochnia biuro rachunkowe kraków Księgowość Doradca podatkowy Kraków biuro doradcy podatkowego

Aktualności

Podatki

Od 1 stycznia 2015 roku zmienił się art. 27f ustawy o PIT, w którym...

Kadry / ZUS

Obowiązkowa dokumentacja BHP Szkolenie wstępne BHP Szkolenie okresowe...

Wypełnij formularz lub zadzwoń
podaj interesujący Cię temat
rozmowy.

14 614 99 20, fax 14 612 51 05

biuro rachunkowe Kraków Bochnia Biuro rachunkowe Kraków biuro doradcy podatkowego biuro-mp, Małgorzata Piszczek biuro rachunkowe Bochnia

Aktualności Podatkowe

Wróć

Sierpień 2013


skutki wprowadzenia przepisów Ustawy o redukcji niektórych obciążeń administracyjnych w gospodarce z dn. 16 listopada 2012 roku ( Dz.U. 2012.1342 z dn. 30 listopada 2012r. )

Z uzasadnienia do ustawy - druk sejmowy 833:

„Celem projektowanej regulacji jest poprawa warunków wykonywania działalności gospodarczej. Służyć temu będzie zniesienie lub ograniczenie niektórych uciążliwych i zbędnych obciążeń administracyjnych i uproszczenie przepisów, które są barierami rozwoju przedsiębiorczości. W szczególności celem projektowanych zmian jest poprawa płynności finansowej przedsiębiorców, ograniczenie zatorów płatniczych w gospodarce oraz zwiększenie dyscypliny płatniczej między przedsiębiorcami.

Nieprecyzyjne przepisy i biurokratyczne ograniczenia hamują wzrost przedsiębiorczości w Polsce oraz narażają przedsiębiorców na ponoszenie nieuzasadnionych kosztów. W okresie kryzysu nieuzasadnione obciążenia administracyjne są szczególnie szkodliwe dla rozwoju gospodarki. Zmiany zawarte w projektowanej regulacji mają przede wszystkim poprawić funkcjonowanie małych i średnich przedsiębiorstw oraz mikroprzedsiębiorców.”

W rzeczywistości jednak zmiany wprowadzone do prawa podatkowego artykułem 3 pkt 5, art.  4 pkt 1,  i art.  11 pkt 8, 9, 10  powołanej wyżej ustawy w żadnym stopniu nie realizują wymienionych w uzasadnieniu celów. Wręcz przeciwnie; zwiększają obciążenia administracyjne przedsiębiorców, komplikują  rozliczenia  podatkowe przedsiębiorców, tworzą prawo podatkowe jeszcze bardziej nieprecyzyjne oraz skomplikowane. Skutki w postaci ograniczenia zatorów płatniczych są raczej wątpliwe, natomiast niewątpliwym jest skutek pogłębiania tych zatorów w przypadku przedsiębiorców w upadłości,  przedsiębiorców w likwidacji, czy też ogólnie przedsiębiorców mających problemy finansowe  i ich kontrahentów oraz wzrost obciążeń podatkowych.

Podatek dochodowy od osób fizycznych i podatek dochodowy od osób prawnych - skutki wprowadzenia przepisów Ustawy o redukcji niektórych obciążeń administracyjnych w gospodarce

Art. 3 pkt 5 wprowadza do ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych dodatkowy art. 24 d.  Art. 4 pkt 1  ustawy wprowadza analogiczne zmiany do ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych dodając do tej ustawy dodatkowy art.15b. Przepisy te, ogólnie rzecz ujmując wprowadzają obowiązek korekty kosztów uzyskania przychodów w przypadku braku uregulowania zobowiązania przez przedsiębiorcę.  W przypadku gdy termin płatności zobowiązania  jest równy lub mniejszy niż 60 dni obowiązek korekty następuje z upływem 30 dnia od upływu terminu płatności, w przypadku gdy termin płatności jest dłuższy niż 60 dni przedsiębiorca ma obowiązek skorygować koszty w 90 dniu od daty zaliczenia kwoty do kosztów uzyskania przychodów. Jeżeli zobowiązanie zostanie uregulowane w terminie późniejszym przedsiębiorca na bieżąco ( w miesiącu uregulowania) zwiększa swoje koszty.  

Przepis zawiera 10 ustępów które starają się określić sposób dokonywania korekty kosztów w tym w  różnych przypadkach szczególnych :

- w przypadku gdy koszt nie powstaje w dacie wystawienia rachunku czy faktury

- w przypadku odpisów amortyzacyjnych.

Nieprecyzyjność tych przepisów jest olbrzymia, wywołuje szereg wątpliwości interpretacyjnych.

 Np.:

1 -  art. 24d ust 7 i odpowiednio art. 15 b ust 7 – nie pozwala na ustalenie w jaki sposób należy obliczać odpisy amortyzacyjne od środków trwałych , gdy płatność za dany środek trwały jest ustalona w  ratach,  czyli gdy mamy do czynienia z terminem płatności dłuższym niż 60 dni.

2 - analogicznie art. 24 d ust 8 nie pozwala na ustalenie w jaki sposób rozpoznawać i ewentualnie korygować koszty bezpośrednie  ( których nie zarachowujemy w koszty w dacie wystawienia faktury), w przypadku terminów płatności dłuższych nie 60 dni.   Próba odczytania przepisu art. 24 d ust 8, z uwzględnieniem odesłania do art. 24d ust 2   prowadzi do następującego wyniku :

„jeśli zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów kwoty wynikającej z dokumentów nastąpi po upływie 90 dni od daty zaliczenia tej kwoty do kosztów uzyskania przychodów, to zaliczenie tej kwoty do kosztów uzyskania przychodów następuje z uwzględnieniem art. 22, z tym że nie wcześniej niż w miesiącu jej uregulowania”.

3 - problemy pojawiają się w przypadku ustalenia możliwości zaliczenia w koszty wartości sprzedawanego towaru, gdzie koszt powstaje w momencie rozchodu tego towaru z magazynu a rozchód zgodnie z ustawą o rachunkowości jest wyceniany jedną z trzech metod ( FIFI, LIFO cena średnia ważona) i bynajmniej  nie ma w księgach rachunkowych możliwości łączenia zapłaty za dany towar z operacją jego rozchodu z magazynu.

4 - przepisy nie precyzują w jaki sposób postępować w przypadku gdy koszty ponosi spółka osobowa, gdy w spółce dochodzi do zmiany proporcji udziałów, do zmian w składzie osobowym takich spółek. W przypadku spółek osobowych, podatnikami podatku dochodowego są wspólnicy, nie spółka. Przychody i koszty generuje spółka, ale to wspólnicy je rozpoznają w swoich rozliczeniach podatkowych , w proporcji w jakiej uczestniczą w zyskach spółki. W jaki sposób dokonywać korekty gdy proporcje udziałów się zmieniają, lub gdy zmienia się skład osobowy wspólników. Czy występujący wspólnik powinien być traktowany jak osoba likwidująca działalności czy powinien ponosić konsekwencje w postaci korekty kosztów na podstawie art.24 d ust 10     w  przypadku gdy pozostali wspólnicy nie regulują zobowiązań spółki, albo też czy taki występujący wspólnik powinien mieć prawo do zwiększenia kosztów na podstawie  tego samego przepisu,  gdy pozostali w spółce uregulują zobowiązanie?

Wzrost obciążeń administracyjny przedsiębiorców i wzrost ryzyka związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej - skutki wprowadzenia przepisów Ustawy o redukcji niektórych obciążeń administracyjnych w gospodarce

Mali przedsiębiorcy prowadzący księgowość w formie podatkowej księgi przychodów i rozchodów nie mieli obowiązku gromadzenia  dowodów zapłat swoich zobowiązań ani też nie mieli obowiązku prowadzenia  ewidencji rozrachunków ze swoimi kontrahentami.  Dowodem poniesienia kosztu była i jest nadal faktura lub rachunek. W świetle jednak nowych przepisów podatnik będzie musiał wykazać, że wpisana w koszty kwota została uregulowana w terminie opisanym (w sposób  nieprecyzyjny) w nowych przepisach. Zwiększenie obowiązków dokumentacyjnych prowadzi do podwyższenia kosztów związanych z prowadzoną księgowością.  Z rozmów z przedsiębiorcami wynika, że wiele biur  rachunkowych podwyższyło wynagrodzenia za swoje usługi w związku ze zmianą przepisów, ale  również (co też jest niepokojące) wielu małych  przedsiębiorców nie jest świadomych obowiązywania nowych  uregulowań.  

Przedsiębiorcy  prowadzący księgi rachunkowe zgodnie z ustawą o rachunkowości zmuszeni są poszukiwać narzędzi pozwalających wiązać poniesienie kosztu i uregulowania zobowiązania, często drogą prowadzenia odrębnych (poza księgami rachunkowymi), czasochłonnych ewidencji.

 W sposób znaczny wzrasta  ryzyko podatkowe prowadzenia działalności gospodarczej  – sposób interpretacji i stosowania nieprecyzyjnych przepisów    przez przedsiębiorcę może być zakwestionowany przez organy podatkowe.

Wzrost obciążeń podatkowych i pogłębianie zatorów płatniczych - skutki wprowadzenia przepisów Ustawy o redukcji niektórych obciążeń administracyjnych w gospodarce

Wprowadzone przepisy pozostają w sprzeczności z podstawowym celem uregulowań dotyczących  podatków dochodowych . Zgodnie z brzmieniem art. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych jak i ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych opodatkowaniu podatkiem dochodowym powinien podlegać dochód. Dochód rozumiany jest jako różnica pomiędzy przychodami o kosztami uzyskania tych przychodów. Przychodem dla przedsiębiorców jest co do zasady przychód należny. Koszty z kolei co do zasady powinny być potrącane w roku , w którym zostały osiągnięte związane z nimi przychody.  Zachowanie zasady rozpoznawania przychodu jako przychodu należnego, a kosztów w sposób qauzi kasowy  prowadzi do zachwiania tych podstawowych zasad, skutkującym zwiększeniem obciążeń podatkowych przedsiębiorców.  W skrajnych przypadkach przepisy prowadzą do opodatkowania przychodu należnego przedsiębiorcy, bez możliwości pomniejszenia go o koszty jego uzyskania.

Wprowadzenie zasady, że bez względu na ustalenia pomiędzy kontrahentami, przy terminach płatności dłuższych niż 60 dni, nawet przedsiębiorcy wywiązujący się ze swoich zobowiązań mogą popaść w kłopoty finansowe. Jeżeli ustalony pomiędzy kontrahentami termin płatności przekroczy 90 dni, 90 dzień od daty zarachowania kwoty w koszty przypadnie w jednym roku podatkowym , a uregulowanie tej kwoty w innym – to przedsiębiorca w danym roku podatkowym będzie zmuszony do zapłaty podatku od przychodu a nie od dochodu, a w roku następnym będzie miał koszt – tylko nie wiadomo czy będzie miał przychody. Sytuacja taka doprowadzi do pogorszenia płynności finansowej przedsiębiorcy i zdolności regulowania przez  niego swoich zobowiązań.

W przypadku przedsiębiorców popadających w kłopoty finansowe; przedsiębiorstw w upadłości, przedsiębiorców będących kontrahentami upadłych,  wprowadzone przepisy mogą tylko pogłębić te problemy, w żadnym wypadku nie doprowadzą do zmniejszenia zatorów płatniczych czy poprawy płynności finansowej . Jeżeli przedsiębiorca nie będzie miał środków na uregulowanie zobowiązań w terminie 90 dni od daty zaliczenia kwoty w koszty, to bez względu na ustalenia ze swoimi kontrahentami, bez względu na zawarte układy – skutkiem  takiego zdarzenia będzie wzrost obciążenia podatkowego w podatku dochodowym.

Jeżeli przedsiębiorca mający problemy z regulowaniem swoich zobowiązań wynegocjuje z kontrahentem przedłużenie terminu płatności, rozłożenie  zobowiązania na raty – będzie jednocześnie karany zwiększeniem obciążenia podatkiem dochodowych – co jeszcze pogorszy jego płynność finansową.  

Jeżeli przedsiębiorca wynegocjuje z kontrahentem np. częściowe zwolnienie z długu,  umorzenie, lub też dojdzie do przedawnienia zobowiązania,  będzie karany dwukrotnie; zgodnie z nowymi przepisami nie  nastąpi uregulowanie zobowiązania czyli kwota wynikająca z tego zobowiązania nie będzie kosztem uzyskania przychodu,  a jednocześnie zgodnie z art.14 ust 1 pkt 6 PDOF i odpowiednio art. 12 ust 1 pkt 3 UPDOP,  podatnik uzyska przychód z tytułu zwolnienia z długu, umorzenia czy też przedawnienia.

Nowe przepisy zachętą do niepłacenia zobowiązań w celu optymalizacji podatkowej - skutki wprowadzenia przepisów Ustawy o redukcji niektórych obciążeń administracyjnych w gospodarce

Wbrew szczytnym celom ustawy niektórych przedsiębiorców przepisy mogą skłaniać do niepłacenia w terminie swoich zobowiązań, w celu zoptymalizowania  obciążeń podatkowych, np. w związku z ponoszoną stratą.  Przepisy podatkowe ograniczają możliwości rozliczania przez podatników straty (straty z lat poprzednich możemy rozliczać przez 5 lat i tylko po 50 % straty z danego roku). Przedsiębiorca więc może celowo nie regulować zobowiązań w danym roku podatkowym, aby nie powiększać straty, a koszty rozpoznać dopiero w roku następnym, regulując zobowiązanie po terminie.

Pogorszenie konkurencyjności polskich przedsiębiorców - skutki wprowadzenia przepisów Ustawy o redukcji niektórych obciążeń administracyjnych w gospodarce

Wprowadzając omawiane przepisy ustawodawca zdaje się zapomniał, że  stanowione przez nich prawo obowiązuje wyłącznie polskich przedsiębiorców. Polscy przedsiębiorcy działają jednak nie tylko na rynku lokalnym ale również na rynku globalnym, kooperują również  z przedsiębiorcami z zagranicy. Jaki sens i cel ma nakładanie na polskiego przedsiębiorcę obowiązku korekty kosztów wynikających z transakcji z kontrahentami z zagranicy?  Jaki sens i cel ma ograniczanie swobody w ustalaniu  terminów płatności ( poprzez nałożenie obowiązku korekty kosztów) z kontrahentami zagranicznymi.  Stan taki pogarsza konkurencyjność naszych przedsiębiorców w stosunku do przedsiębiorców zagranicznych.

Podatek od towarów i usług – „ulga na złe długi" - skutki wprowadzenia przepisów Ustawy o redukcji niektórych obciążeń administracyjnych w gospodarce

Art. 11 powołanej w tytule ustawy wprowadził szereg zmian w ustawie o podatku od towarów i usług, w tym między innymi zmianę art. 89a i art. 89b – regulujących  instytucję popularnie nazywaną „ulgą na złe długi” . 

Zasada ulgi opiera się na możliwości zmniejszenia przez wierzyciela ( podatnika VAT) swojego podatku należnego w przypadku braku zapłaty należności przez dłużnika. W stanie prawnym do 31. 12 .2012 roku taka korekta podatku była możliwa w przypadku, gdy dłużnik nie zapłacił zobowiązania w terminie  180 dni od daty ustalonego terminu płatności.  Zmienione przepisy skracają  ten termin do 150 dni, przy okazji jednak zmieniając wiele innych uregulowań związanych z tą instytucją.

Zwiększenie obciążeń administracyjnych związanych ze zmianami „ ulgi na złe długi” - skutki wprowadzenia przepisów Ustawy o redukcji niektórych obciążeń administracyjnych w gospodarce

Obowiązujące do 31.12.2012 przepisy regulowały instytucję „ulgi na złe” długi w sposób można powiedzieć symetryczny. Wierzyciel po upływie 180 dni od terminu płatności mógł skorygować  swój podatek należny. Mógł to zrobić w dowolnym okresie rozliczeniowym w terminie dwóch lat od daty wystawienia faktury.  Korekta VAT-u należnego przez wierzyciela skutkowała obowiązkiem dokonania korekty podatku naliczonego przez dłużnika. Operacja zachowywała więc neutralność ze względu na interes fiskalny państwa..  Takie uregulowania pozwalały jednak na pewną swobodę w układaniu stosunków między przedsiębiorcami.  Aktualnie wierzyciel nie ma wyboru momentu w którym dokonuje korekty swojego podatku należnego – musi to być okres rozliczeniowy w którym upłynął 150 dzień od daty terminu płatności, z kolei dłużnik obligatoryjnie musi skorygować swój podatek naliczony w przypadku nieuregulowania zobowiązania. Brak korekty podatku naliczonego pociąga ponadto dodatkową sankcję w wysokości 30 % nieskorygowanego podatku.

Bezwzględny obowiązek korekty podatku naliczonego nakłada na podatników dodatkowe obowiązki  dokumentacyjne i ewidencyjne związanie z  regulowaniem zobowiązań. W szczególności w przypadku podatników prowadzących księgi przychodów i rozchodów lub płacących podatek dochodowy w formie ryczałtowej wiąże się to ze wzrostem kosztów obsługi księgowej.

Ograniczenie zakresu stosowania ulgi na złe długi - skutki wprowadzenia przepisów Ustawy o redukcji niektórych obciążeń administracyjnych w gospodarce

Nowe przepisy ograniczyły możliwości stosowania przez wierzyciela ulgi na złe długi. 

Ograniczenia w stosowaniu ulgi ze względu na stan dłużnika: 

 Art 89a ust 2 pkt 3 lit b -  uniemożliwia zastosowanie ulgi ( zmniejszenie podatku należnego) w przypadku gdy dłużnik  jest w stanie upadłości lub likwidacji, na dzień przed złożeniem deklaracji wykazującej korektę podatku należnego przez wierzyciela.

Przepisy obowiązujące do  31.12 2012 przewidywały, że podatnik nie może skorzystać z ulgi na złe długi, jeżeli na dzień zawierania transakcji dłużnik był w stanie upadłości lub likwidacji.  Cel takiego przepisu był zrozumiały. Transakcje z podmiotami upadłymi, znajdującymi się  w likwidacji są transakcjami podwyższonego ryzyka i niezasadnym byłoby przerzucanie tego ryzyka na Skarb Państwa. Podatnik zawierający transakcje z takim podmiotem  od początku wiedział , że w razie nieuregulowania zobowiązania przez dłużnika nie będzie mógł obniżyć swojego podatku należnego. Wprowadzenie regulacji,   że na dzień przed złożeniem deklaracji wykazującej korektę podatku należnego dłużnik nie może być w stanie upadłości ani likwidacji jest przejawem wyłącznie fiskalizmu państwa. Podmiot zaprzestający regulowania swoich zobowiązań zgodnie z obowiązującym prawem,  powinien ogłosić upadłość. To przede wszystkim podatnicy w stanie upadłości, likwidacji mają problemy z regulowaniem zobowiązań i  w przypadku takich dłużników ulga na złe długi na największe uzasadnienie.  Jednocześnie wg nowych przepisów dłużnik w upadłości lub likwidacji jest zobowiązany skorygować podatek naliczony od nieuregulowanego zobowiązania. 

Art. 89 a ust 2 pkt 3 lit a  - wierzyciel nie ma prawa do ulgi również w przypadku gdy dłużnik na dzień przed złożeniem przez wierzyciela deklaracji wykazującej korektę VAT-u należnego nie jest podatnikiem VAT czynnym. Stosując się literalnie do przepisu wierzyciel w zasadzie w ogóle nie mógłby  skorzystać z ulgi, gdyż nie ma takiej możliwości żeby sprawdzić stan dłużnika ( czy jest czynnym podatnikiem czy  nie) w danym dniu . Systemy udostępniające dane przedsiębiorców on-line ( CEIDG, KRS) nie zawierają takich informacji. Ponadto zaprzestanie wykonywania czynności opodatkowanych zgłasza się do odpowiednich organów w terminie  7-dmiu dni od zaistnienia tych okoliczności.  Jednocześnie, dłużnik przestający być podatnikiem VAT-czynnym, nadal jest obowiązany do korekty swojego podatku naliczonego.   

Inne ograniczenia:

art. 89 a ust 4 - wierzyciel musi skorygować podatek należny ( z powrotem go zapłacić) gdy wierzytelność  zostanie zbyta. Ustawodawca zrównał  tutaj zbycie wierzytelności z całkowitym jej uregulowaniem, co nie znajduje uzasadnienia ekonomicznego. Przepis ten ogranicza również możliwości windykacji wierzytelności poprzez tzw. zbycie powiernicze w celu windykacji.  Warunku takiego nie było w poprzednim stanie prawnym.

Wzrost obciążeń podatkowych i pogłębianie zatorów płatniczych - skutki wprowadzenia przepisów Ustawy o redukcji niektórych obciążeń administracyjnych w gospodarce

Zgodnie z generalną zasadą wyrażoną w art. 1 DYREKTYWY 2006/112/WE Rady Unii Europejskiej – podatek VAT jest podatkiem konsumpcyjnym, neutralnym dla przedsiębiorcy. Aktualnie obowiązujące przepisy art. 89b Ustawy o podatku od towarów i usług  w wielu przypadkach prowadzą do naruszenia tej zasady. Z naruszeniem tej zasady będziemy mieli do czynienia w przypadku podatników -   wierzycieli podmiotów ogłaszających upadłość, podmiotów w likwidacji.  Wierzyciel nie otrzymujący zapłaty od swojego kontrahenta, podmiotu który ogłosił upadłość lub likwidację, nie może skorygować swojego VAT-u należnego. Skutkiem braku wpływu od kontrahenta są kłopoty podmiotu z regulowaniem własnych zobowiązań, ale żaden przepis nie zwalnia go z obowiązku skorygowania podatku naliczonego związanego z nieuregulowanymi zobowiązaniami. W takiej sytuacji podatnik płaci VAT od całego swojego przychodu należnego; nieco upraszczając podatek należny rozlicza memoriałowo o naliczony kasowo. Skutkiem takiej sytuacji jest pogorszenie płynności finansowej przedsiębiorcy i zmniejszenie jego zdolności do regulowania zobowiązań. 

Jednocześnie dłużnik, podmiot w upadłości lub likwidacji ma obowiązek skorygować swój VAT naliczony ( pomimo że wierzyciel nie może skorygować należnego), ma również obowiązek korygować swoje koszty,  zgodnie z przepisami regulującymi podatek dochodowy.  W każdej z tych sytuacji w odniesieniu do każdego podmiotu wzrastają obciążenia podatkowe, w następstwie czego pogarsza się płynność  finansowa tych  przedsiębiorców.  Jedynym zyskującym jest tutaj fiskus.

Daleko idącą niesymetryczność przepisów w odniesieniu do dłużnika i wierzyciela również w innych sytuacjach prowadzi do pogorszenia płynności finansowej dłużników.  Np.  jeżeli 150 dzień od terminu płatności zobowiązania upłynął  w  maju, a dłużnik mógłby uregulować je np. 20 czerwca, to musi  liczyć się jednocześnie z obowiązkiem zapłaty wyższej kwoty podatku VAT ( ze względu na obowiązek korekty podatku naliczonego w maju) , z kolei wierzyciel jeżeli zapłata wpłynie przed dniem złożenia  przez niego deklaracji za m-c maj , swojego podatku należnego w  maju nie może skorygować. Zyskującym na tym uregulowaniu jest znowu tylko fiskus.

Biorąc pod uwagę, że w uzasadnieniu do ustawy powołuje się trudną sytuację  przedsiębiorców czasie kryzysu trudno doszukać się racjonalności w opisywanych powyżej przepisach.

W obliczu wzrastającej liczby upadłości przedsiębiorstw, oraz spowolnienia gospodarczego przedstawione powyżej sytuacje są całkiem realne. W pierwszym kwartale 2013 roku ogłosiło upadłość 211 przedsiębiorców. W porównaniu  z I kwartałem 2012 roku jest to wzrost o 11%, z tym że w sektorze spółek akcyjnych( czyli przedsiębiorców większych )   wzrost ten wynosi 150 %  ( źródło : raport COFACE W-wa 2 kwietnia 2013 r.) 

Przedstawienie wszystkich wątpliwości interpretacyjnych, negatywnych skutków  dla przedsiębiorców,  jak również ewidentnych błędów omawianych wyżej  przepisów zajęłoby kilkadziesiąt stron.  Wielu specjalistów w prasie, mediach elektronicznych wypowiadało się krytycznie na temat tej ustawy.

Sposób wprowadzenia przepisów art. 3 pkt 5, art.  4 pkt 1,  i art.  11 pkt 8, 9, 10   - ustawy o redukcji niektórych  obciążeń administracyjnych w gospodarce z dn. 16 listopada 2012 roku, jest zaprzeczeniem zasady przyzwoitej legislacji. Projekt ustawy trafił do sejmu w dniu 29 października 2012 roku , sejm uchwalił ustawę 16 listopada 2012. Tempo rekordowe, sprinterskie, biorąc pod uwagę, że „po drodze” były jeszcze dwa święta, a wprowadzone zmiany w zakresie podatków dochodowych zasługują na miano systemowych. Wprowadzone zmiany są przykładem patrzenia na rzeczywistość zza urzędniczego biurka. Potwierdzają to wyjaśnienia i przykłady dotyczące  stosowania nowych przepisów, które pojawiły się na stronie internetowej Ministerstwa Finansów; ich poziom przypomina raczej zadania z podstaw rachunkowości na poziomie szkoły średniej, nijak mający się do rzeczywistości.  

Przepisy w których trudno doszukać się racjonalności, w części niewykonalne podważają zaufanie do państwa, zachęcają do nieprzestrzegania prawa.

Przepis art. 24 d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych , oraz art. 15 b – ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych powinny być natychmiast uchylone.

 Przepisy art.  89a, art. 89b ustawy o podatku od towarów  i usług powinny być jak najszybciej zmienione, tak aby ich treść faktycznie oddawała przypisaną im nazwę „ ulgi na złe długi”.