biuro rachunkowe bochnia biuro rachunkowe kraków Księgowość Doradca podatkowy Kraków biuro doradcy podatkowego

Aktualności

Podatki

Od 1 stycznia 2015 roku zmienił się art. 27f ustawy o PIT, w którym...

Kadry / ZUS

Obowiązkowa dokumentacja BHP Szkolenie wstępne BHP Szkolenie okresowe...

Wypełnij formularz lub zadzwoń
podaj interesujący Cię temat
rozmowy.

14 614 99 20, fax 14 612 51 05

biuro rachunkowe Kraków Bochnia Biuro rachunkowe Kraków biuro doradcy podatkowego biuro-mp, Małgorzata Piszczek biuro rachunkowe Bochnia

Aktualności Podatkowe

Wróć

Marzec 2014


VAT od samochodów

W dniu 7 lutego br. Sejm uchwalił zmiany przepisów ustawy o podatku od towarów i usług
w zakresie odliczania podatku VAT od nabycia samochodów oraz od wydatków związanych z używaniem i eksploatacją tych samochodów. Senat przyjął zmiany bez wnoszenia poprawek. Ustawa wejdzie w życie od 1 kwietnia br. Zmiany dotyczące zasad odliczania VAT – obejmują „pojazdy samochodowe”, przez które w ustawie rozumie się pojazdy samochodowe w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony. 

Ustawodawca wyodrębnił w tej grupie pojazdów, pojazdy samochodowe, które mogą być potencjalnie wykorzystywane na cele prywatne. Do nich należą wszystkie samochody osobowe, motocykle, oraz te samochody ciężarowe o masie całkowitej do 3,5 tony, które nie spełniają określonych w ustawie wymagań.  W przypadku takich samochodów o d 1 kwietnia będzie można od nabycia odliczyć 50 % podatku VAT, bez ograniczenia kwotowego. Dotychczas można było odliczyć 60 % nie więcej niż 6000 zł. W przypadku droższych samochodów zmiana jest więc korzystna. Podobna zasada odliczania będzie dotyczyła wszystkich wydatków eksploatacyjnych związanych z używaniem tych samochodów. Dotychczas od takich wydatków ( remonty, części itp.) można było odliczać podatek VAT
w całości bez żadnych ograniczeń.  Pojawi się możliwość odliczania 50 % podatku VAT od paliwa do tych samochodów. Niestety wejście w życie tego przepisu zostało przesunięte na
1 lipca 2015 roku, z pewnymi jednak wyjątkami.

W grupie samochodów o masie całkowitej nie przekraczające j 3,5 tony zostały wyodrębnione samochody, co do których nie będą miały zastosowania ograniczenia w odliczaniu VAT. Są to samochody zarejestrowane jako ciężarowe, spełniające dodatkowe wymagania (np. trwała przegroda oddzielająca część ładunkową, jeden rząd siedzeń) takie same jakie obowiązywały do 31 grudnia 2013 roku. Te dodatkowe warunki były potwierdzane dodatkowym badaniem technicznym samochodu. Wymóg posiadania dodatkowego badania technicznego takiego samochodu będzie nadal obowiązywał, z tym że część badań przeprowadzonych przed dniem wejścia w życie zmienionej ustawy zachowa swoją ważność. Część niestety będzie trzeba powtórzyć. Tak jak dotychczas nie będzie ograniczeń w odliczaniu podatku VAT od autobusów oraz samochodów specjalnych. Ustawodawca niestety zawęził listę samochodów specjalnych. Zniknie możliwość nieograniczonego odliczania podatku VAT np. od bankowozów.

Ograniczenia w odliczaniu VAT nie będą miały zastosowania również w przypadku samochodów osobowych i ciężarowych do 3,5 tony, niespełniających dodatkowych wymagań określonych w ustawie, jeżeli podatnik zawiadomi urząd skarbowy, że dany samochód będzie wykorzystywał wyłącznie na cele związane z działalnością gospodarczą.  Zawiadomienie to musi być przesłane do urzędu w terminie do 7 dni od dnia dokonania pierwszego wydatku związanego z tym samochodem. Ewentualna zmiana tego przeznaczenia, lub też faktyczny zamiar wykorzystania samochodu na cele prywatne (nawet jednorazowy) musi być poprzedzony zawiadomieniem urzędu skarbowego. W trakcie wykorzystywania samochodu wyłącznie na cele związane z działalnością gospodarczą podatnik będzie zobowiązany do prowadzenia szczegółowej ewidencji przebiegu pojazdu, a nierzetelność w prowadzeniu tej ewidencji będzie objęta sankcjami karnymi. W tym celu zostały dodane odpowiednie przepisy do Kodeksu Karnego Skarbowego.

Opracowała: M. Piszczek

Dostawa towarów używanych – zmiany w 2014 roku

W stanie prawnym obowiązującym do końca 2013 r. sprzedaż towaru używanego była zwolniona z VAT, jeżeli w stosunku do tego towaru nie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego (art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT). Towarami używanymi były zaś ruchomości, których okres używania przez podatnika dokonującego ich dostawy wynosił co najmniej pół roku od ich nabycia.

Zgodnie z obecnym brzmieniem tego artykułu, aby dany towar sprzedać ze zwolnieniem
z podatku VAT, muszą zostać spełnione łącznie dwa warunki:

  1. towar musi być wykorzystywany wyłącznie na cele działalności zwolnionej od podatku,
  2. przy jego nabyciu (czy też imporcie lub wytworzeniu) podatnikowi nie przysługiwało prawo do odliczenia VAT.

Oznacza to, że w przypadku podatników rozliczających podatek od towarów i usług obecnie sprzedaż każdego towaru co do zasady będzie opodatkowana i to nawet wówczas, gdy przy jego zakupie podatnik nie miał prawa do odliczenia podatku naliczonego (gdyż ten np. nie występował). Dotyczy to także samochodów osobowych, przy nabyciu których nie przysługiwało w ogóle prawo do odliczenia podatku naliczonego.

Natomiast dostawa (m.in. sprzedaż) samochodów osobowych i innych pojazdów samochodowych przez podatników, którym przy nabyciu tych samochodów i pojazdów przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego
w wysokości 50% lub 60% kwoty podatku (nie więcej niż odpowiednio – 5000 lub 6000 zł), będzie korzystała ze zwolnienia na podstawie § 3 ust. 1 pkt 20 obowiązującego od 01 stycznia 2014 r. rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 grudnia 2013 r. w sprawie zwolnień od podatku od towarów i usług oraz warunków stosowania tych zwolnień (Dz. U. z 2013 r. poz. 1772) i to bez względu na okres ich używania (nie ma już warunku, aby okres używania takiego samochodu wynosił co najmniej pół roku).

Opracowała: J. Żelazny

Pismo ministra pomaga, ale nie chroni w urzędzie

Bezkrytyczne stosowanie się do nieoficjalnych wyjaśnień i komunikatów fiskusa, może skutkować późniejszymi problemami. Aby mieć pewność, trzeba wystąpić o indywidualną interpretację - takich odpowiedzi udzielają urzędy skarbowe osobom powołującym się na wyjaśnienia zamieszczone na stronie internetowej Ministerstwa Finansów.

Z przepisów wynika, że ochrona przysługuje tylko osobie, która ma interpretację wydaną na podstawie ordynacji podatkowej. Nieoficjalne wyjaśnienia i komunikaty niczego nam nie gwarantują. Na dodatek często dezorientują podatników.

Osobie, która zastosuje się do korzystnego dla siebie, ale niezgodnego z przepisami nieoficjalnego stanowiska fiskusa, nie pozostaje nic innego, jak powołać się na zasadę zaufania do organów skarbowych. To pomaga, o czym świadczy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, który uznał, że nie można kwestionować rozliczenia rocznego osoby kierującej się przy korzystaniu z ulg informacjami z ulotki Ministerstwa Finansów. Nie powinna bowiem ponosić negatywnych konsekwencji błędów skarbówki. Jednak taki scenariusz może oznaczać długą drogę dochodzenia swojej racji. Co więcej - fakt wygrania sprawy przez jednego podatnika nie gwarantuje powodzenia w każdym przypadku.

Źródło: Rzeczpospolita

Opracowała: J. Żelazny

Preferencje związane z usługami, dla których ustalono okresy rozliczeniowe oraz dla usług ciągłych

Z dniem 1 stycznia 2014 r. znacząco zmieniły się zasady powstawania obowiązku podatkowego w VAT. Co do zasady, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą dokonania dostawy towarów lub wykonania usługi. Z kolei zgodnie z obecnie obowiązującym art. 19a ust. 3 ustawy o VAT, usługę, dla której w związku z jej świadczeniem ustalane są następujące po sobie terminy płatności lub rozliczeń, uznaje się za wykonaną z upływem każdego okresu, do którego odnoszą się te płatności lub rozliczenia, do momentu zakończenia świadczenia tej usługi. Dalej ten sam przepis stanowi, że usługę świadczoną w sposób ciągły przez okres dłuższy niż rok, dla której w związku z jej świadczeniem w danym roku nie upływają terminy płatności lub rozliczeń, uznaje się za wykonaną z upływem każdego roku podatkowego, do momentu zakończenia świadczenia tej usługi. Regulację tę ( w myśl art. 19a ust. 4 ustawy
o VAT) stosuje się odpowiednio do dostawy towarów z pewnymi wyjątkami (dotyczącymi m.in. wydania towarów na podstawie umowy dzierżawy, najmu, leasingu).

Ustawodawca z jednej strony mówi tu o okresach rozliczeniowych, z drugiej jednak wspomina o świadczeniu usługi „w sposób ciągły". W ustawie jednak brak definicji tego pojęcia. Może zatem powstać wątpliwość, czy zastosowanie tej regulacji możliwe jest jedynie w przypadku tzw. sprzedaży ciągłej (której rozumienie ugruntowało się w orzecznictwie
i interpretacjach), czy też znajduje ona zastosowanie każdorazowo, gdy kontrahenci dla powtarzających się dostaw towarów i świadczenia usług ustalą okresy rozliczeniowe (do których odnosić się będą płatności lub rozliczenia). Sposób sformułowania przez ustawodawcę omawianych regulacji przemawia jednak za tym drugim rozwiązaniem.
 

Niezależnie od tego, jaka ugruntuje się interpretacja omawianych przepisów, należy uznać, że dzięki nim podatnicy zyskali możliwość wprowadzenia większej „elastyczności" w swoich rozliczeniach. Nie są oni bowiem ograniczeni w określeniu długości okresu rozliczeniowego. Do końca 2013 r., okres ten w praktyce ograniczony był bowiem do miesiąca kalendarzowego. W nowym roku podatnik może dowolnie określić okres rozliczeniowy. Co istotne, aby zminimalizować negatywne skutki rozpoznania obowiązku podatkowego już
z upływem danego okresu, a nie w dacie późniejszego wystawienia faktury, podatnik będzie mógł odpowiednio przesunąć okres rozliczeniowy lub wydłużyć czas jego trwania.
 

Źródło: Rzeczpospolita

Opracowała: J. Żelazny

Pięć lat to za mało, aby przedawniła się strata podatkowa

Organ może wydać decyzję określającą ujemny wynik finansowy tak długo, jak długo możliwa jest weryfikacja deklaracji za ten rok podatkowy, w którym przedsiębiorca odliczył go od dochodu. W wyroku z 3 września 2013 r. Naczelny Sąd Administracyjny ( II FSK 2208/ 12) orzekł, że strata podatkowa nie ulega przedawnieniu po pięciu latach. Wyrok ten jest zgodny z utrwaloną linią orzeczniczą sądów administracyjnych w tym zakresie. Podobne stanowisko zajmuje fiskus.

W 2003 r. podatnik prowadził pozarolniczą działalność gospodarczą w ramach spółki cywilnej, w której posiadał 50 proc. udziałów. W zeznaniu podatkowym za rok 2003 podatnik wykazał stratę. W 2011 r. naczelnik urzędu skarbowego uznał, że wykazana przez podatnika strata z 2003 r. powinna być mniejsza z uwagi na zawyżenie przez podatnika kosztów amortyzacji. Organ powołał się na art. 24 ordynacji podatkowej, zgodnie z którym organ podatkowy, w drodze decyzji, określa wysokość straty poniesionej przez podatnika, jeżeli
w postępowaniu podatkowym organ ten stwierdzi, że podatnik nie złożył deklaracji, nie wykazał w deklaracji straty lub wysokość poniesionej straty różni się od wysokości wykazanej w deklaracji, a poniesienie straty zgodnie z przepisami prawa podatkowego uprawnia do skorzystania z ulg podatkowych. Podatnik złożył odwołanie. Jego zdaniem decyzja organu została wydana po upływie terminu do rozliczenia straty za 2003 r., który po winien upłynąć 31 grudnia 2009 r. Jednak zarówno organ odwoławczy, jak i Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oraz Naczelny Sąd Administracyjny nie podzieliły stanowiska podatnika.

Zdaniem NSA prawo do wydania decyzji określającej wysokość straty nie ulega przedawnieniu według regulacji art. 70 § 1 o. p., gdyż nie dotyczy zobowiązania podatkowego. Według tego przepisu zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Decyzja określająca stratę może zostać na podstawie art. 24 o. p. wydana w tak długim okresie, jak długo możliwa jest weryfikacja deklaracji za rok podatkowy, w którym strata ta została odliczona.

Z faktu, że podatnik ma możliwość obniżenia o wysokość straty dochodu w 5 najbliższych, kolejno po sobie następujących latach podatkowych wypływa wniosek, że dopóki nie nastąpi przedawnienie zobowiązania podatkowego i tym samym możliwość określenia jego wysokości w kwocie innej niż zadeklarowana, dopóty organ podatkowy ma obowiązek wyjaśniać i ustalać wszystkie elementy konstrukcyjne zobowiązania, w tym wysokość straty obniżającej dochód do opodatkowania.

Źródło: Rzeczpospolita

Opracowała: J. Żelazny