biuro rachunkowe bochnia biuro rachunkowe kraków Księgowość Doradca podatkowy Kraków biuro doradcy podatkowego

Aktualności

Podatki

Od 1 stycznia 2015 roku zmienił się art. 27f ustawy o PIT, w którym...

Kadry / ZUS

Obowiązkowa dokumentacja BHP Szkolenie wstępne BHP Szkolenie okresowe...

Wypełnij formularz lub zadzwoń
podaj interesujący Cię temat
rozmowy.

14 614 99 20, fax 14 612 51 05

biuro rachunkowe Kraków Bochnia Biuro rachunkowe Kraków biuro doradcy podatkowego biuro-mp, Małgorzata Piszczek biuro rachunkowe Bochnia

Aktualności Podatkowe

Wróć

Maj 2014


Nowe sposoby na pełne odliczenie VAT od aut

W obowiązujących od 1 kwietnia 2014 roku przepisach dotyczących prawa do odliczania podatku VAT od wydatków związanych z samochodami ustawodawca postanowił, że przy zakupie osobowego auta można odliczyć 50-proc. VAT. Podobnie jest z wydatkami na benzynę i kosztami eksploatacji (przy czym prawo odliczenia 50 % od paliwa ma obowiązywać dopiero od 1 lipca 2015 r.). Cały VAT ( przy zakupie i eksploatacji) wolno odliczyć tylko od samochodów wykorzystywanych wyłącznie na potrzeby działalności gospodarczej, co wiąże się z obowiązkiem zgłoszenia tego do urzędu skarbowego (formularz VAT-26) i prowadzeniem ewidencji przebiegu pojazdu.

W przepisach tych, ustawodawca nie określił jednak minimalnych okresów wykorzystywania samochodów osobowych wyłącznie do działalności gospodarczej jako warunku pełnego odliczenia. Oznacza to, że przedsiębiorca może przeprowadzić remont, wymienić opony, kupić nowe części i odliczyć cały podatek, nawet jeśli wykorzystuje samochód firmowo tylko przez krótki czas.  O wykorzystywaniu samochodu wyłącznie na cele firmowe, należy oczywiście poinformować urząd skarbowy, musimy też prowadzić ewidencję jego przebiegu.

Co więcej, jeśli firma weźmie samochód osobowy w leasing, zadeklaruje przeznaczenie auta wyłącznie na cele służbowe i potwierdza to ewidencja przebiegu, może odliczyć 100 % VAT zarówno z raty, jak i z wydatków na eksploatację. Jeśli po jakimś czasie okaże się, że pojazd będzie też wykorzystywany na cele mieszane (zarówno firmowe jak i prywatne), informuje o tym urząd i przechodzi na 50%. odliczenie.

Stanowisko przedstawione powyżej nie jest zbieżne z tym, co możemy przeczytać w broszurze Ministerstwa Finansów wyjaśniającej nowe zasady rozliczania samochodów – „Zmiana wykorzystywania pojazdu musi miećcharakter trwały i stały, potwierdzony obiektywnymi okolicznościami, znajdującymi swój wyraz m.in. w zmianie zasad używania pojazdu, określonymi przez podatnika. Krótkookresowe (np. tygodniowe) zmiany wykorzystywania pojazdu wskazująna użytek „mieszany” pojazdu od samego początku ponoszenia wydatków związanych z pojazdem – wskazująbowiem na możliwośćużytku prywatnego”. Problem w tym, że broszura nie jest źródłem prawa. Nie może więc zabraniać tego, na co pozwalają przepisy. Skoro zatem ustawa nie mówi, że przeznaczenie samochodu można zmieniać np. tylko co rok, to znaczy, że można to robić częściej.  

Opracowała: J. Żelazny

Kiedy potrzebne są dodatkowe badania techniczne

Wprowadzone od 1 kwietnia 2014 r. nowe przepisy utrzymały obowiązek przeprowadzania tzw. dodatkowego badania technicznego niektórych pojazdów samochodowych. Obowiązek ten wynika obecnie z art. 86a ust. 10 pkt 1 ustawy o VAT, który stanowi, że spełnienie wymagań dla pojazdów samochodowych określonych w art. 86a ust. 9 pkt 1 i 2 ustawy o VAT stwierdza się na podstawie dodatkowego badania technicznego przeprowadzonego przez okręgową stację kontroli pojazdów, potwierdzonego zaświadczeniem wydanym przez tę stację, oraz dowodu rejestracyjnego pojazdu zawierającego odpowiednią adnotację o spełnieniu tych wymagań.

Jak wskazano powyżej, obowiązek przeprowadzania dodatkowego badania technicznego dotyczy pojazdów samochodowych określonych w art. 86a ust. 9 pkt 1 i 2 ustawy o VAT, a więc tylko trzech grup pojazdów samochodowych uprawniających do pełnych odliczeń, tj:

  1. pojazdów samochodowych, innych niż samochody osobowe, mających jeden rząd siedzeń, który oddzielony jest od części przeznaczonej do przewozu ładunków ścianą lub trwałą przegrodą, klasyfikowane na podstawie przepisów o ruchu drogowym do podrodzaju: wielozadaniowy, van (VAT-1)

  2. pojazdów samochodowych, innych niż samochody osobowe, mających jeden rząd siedzeń z otwartą częścią przeznaczoną do przewozu ładunków (VAT-3)

  3. pojazdów samochodowych, inne niż samochody osobowe, które posiadają kabinę kierowcy z jednym rzędem siedzeń i nadwozie przeznaczone do przewozu ładunków jako konstrukcyjnie oddzielne elementy pojazdu (VAT-4);

Dla samochodów wymienionych w pkt 1) zaświadczenia wydane na gruncie poprzednio obowiązujących przepisów zachowały moc ( z ob. art. 9 ust. 3 ustawy nowelizującej z 7 lutego 2014 r.). Dlatego dla tych pojazdów przeprowadzanie nowego dodatkowego badania technicznego nie jest konieczne. Jest to badanie techniczne określone symbolem VAT-1.

Dla dwóch pozostałych grup pojazdów - wymienionych w pkt 2) i 3), czyli tych, które miały przeprowadzone badania techniczne określone symbolami VAT-3 lub VAT-4 - przeprowadzenie nowego badania technicznego jest konieczne, jeżeli dodatkowe badanie przeprowadzone zostało na gruncie przepisów obowiązujących do końca marca 2014 r. Termin na przeprowadzenie tego nowego dodatkowego badania technicznego upływa:

1) w terminie najbliższego obowiązkowego okresowego badania technicznego - jeżeli termin ten upływa przed 1 lipca 2014 r.,

2) 1 lipca 2014 r. - w pozostałym zakresie.

Szczególna sytuacja ma miejsce, jeżeli przed terminem najbliższego obowiązkowego okresowego badania technicznego lub przed 1 lipca 2014 r. pojazd samochodowy objęty obowiązkiem przeprowadzenia dodatkowego badania technicznego będzie przedmiotem dostawy. W takich przypadkach nowe dodatkowe badanie techniczne powinno być przeprowadzone nie później niż przed dniem dokonania dostawy (np. sprzedaży).

Przeprowadzenie dodatkowego badania technicznego nadal nie jest warunkiem, którego niedopełnienie skutkuje utratą prawa do pełnych odliczeń. O prawie do takich odliczeń (dzięki uznaniu danego samochodu za pojazd samochodowy wykorzystywany wyłącznie do wykonywania działalności gospodarczej podatnika) decyduje wyłącznie posiadanie przez pojazdy samochodowe określonych przepisami cech.  

Opracowała: J. Żelazny

Fiskus ukarze spóźnialskich

O uporczywości w niewpłacaniu podatku w terminie możemy mówić zarówno w razie wielokrotnego zachowania podatnika, polegającego na umyślnym nieuiszczaniu daniny, jak i jednorazowego, ale trwającego przez dłuższy czas zaniechania. Taki pogląd wyraził Sąd Najwyższy w orzeczeniu wydanym 28 listopada 2013 r. ( I KZP 11/ 13).

Zgodnie z art. 57 § 1 kodeksu karnego skarbowego ( dalej: k. k. s.) podatnik, który uporczywie nie wpłaca w terminie podatku, podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe. Karą grzywny potencjalnie zagrożone są konkretne osoby fizyczne odpowiedzialne za uporczywe nieregulowanie podatku w terminie. Będą to więc zarówno podatnicy - osoby fizyczne, jak i osoby fizyczne, które m. in. na podstawie przepisów prawa, umowy albo faktycznego wykonywania określonych czynności zajmują się sprawami gospodarczymi, w tym sprawami finansowymi, innej osoby fizycznej lub spółki (m. in. członkowie zarządu i rady nadzorczej, pełnomocnicy, główni księgowi). Należy pamiętać, że stosownie do art. 53 § 30 k. k. s. w związku z art. 3 pkt 3 lit. a-c ordynacji podatkowej, określenie „podatek" oznacza również zaliczkę na podatek, ratę podatku, a także opłaty oraz inne niepodatkowe należności budżetu państwa o podobnym charakterze daninowym.

W orzecznictwie oraz doktrynie występują  rozbieżności dotyczące dwóch kwestii:

■ jak rozumieć sam zwrot „uporczywie" oraz

■ czy karze powinny podlegać wszystkie osoby, które nie płacą podatku w terminie, tzn. czy obiektywny brak możliwości uregulowania zobowiązania w terminie, powstały np. w związku z nieotrzymaniem zapłaty od kontrahentów, wyłącza karalność.  

W orzeczeniu z 28 listopada 2013 r. ( I KZP 11/ 13) Sąd Najwyższy uznał, że o uporczywości możemy mówić zarówno w przypadku powtarzającego się zachowania podatnika, ale również przy długotrwałym zaniechaniu uregulowania podatku płaconego jednorazowo. Argumentując za słusznością takiego podejścia, sąd wskazał m. in., że w języku powszechnym uporczywość obejmuje również jedno zachowanie, pod warunkiem że trwa ono odpowiednio długo, a więc utrzymuje się przez określony, dłuższy czas. Samo jednorazowe nieuregulowanie podatku w ustawowym terminie nie daje jednak podstaw do ścigania podatnika. Konieczne jest ustalenie, i to już po upływie terminu płatności podatku, czy uchybienie może zostać uznane za uporczywe. Nawet bowiem kilkukrotne opóźnienie w płatności nie zawsze można określić mianem uporczywego. Może się okazać, że zaniechania w regulowaniu podatku w terminie były spowodowane czynnikami niezależnymi od podatnika ( np. wypadki losowe), a nie przykładowo przeznaczeniem środków finansowych na inne cele, co spowodowało uregulowanie podatku dopiero w późniejszym czasie.  

Źródło: Rzeczpospolita

Opracowała: J. Żelazny

Jak odliczyć VAT za materiały budowlane, korzystając z programu „Mieszkanie dla Młodych?”

Zgodnie z nowymi regulacjami dotyczącymi zwrotu VAT - ustawa z 27 września 2013 r. o pomocy państwa w nabyciu pierwszego mieszkania przez młodych ludzi - osoby fizyczne będą korzystać z odliczeń w ramach programu „ Mieszkania dla młodych"  (MdM) tylko w przypadku przedsięwzięć polegających na budowie domu i to pod warunkiem otrzymania pozwolenia na budowę po 1 stycznia 2014 roku. Nie ma natomiast możliwości uzyskania zwrotu VAT za materiały użyte do remontu oraz budowy domów większych niż 100 lub 110 mkw.

Prawo do wystąpienia o zwrot wydatków mają wyłącznie osoby fizyczne, które do końca roku kalendarzowego, w którym wydano pozwolenie na budowę, nie ukończyły 36. roku życia. Jeśli o zwrot stara się osoba będąca w związku małżeńskim, to warunek wieku musi spełnić młodsze z małżonków. Istotne jest również, że do dnia składania wniosku o zwrot wnioskodawca nie może być właścicielem innego budynku mieszkalnego jednorodzinnego lub lokalu mieszkalnego. Ustawodawca wprowadził także ograniczenia dotyczące maksymalnej powierzchni użytkowej lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego, która nie może przekraczać:

■ jeśli w dniu wydania pozwolenia na budowę wychowywaliśmy co najmniej troje dzieci: 110 mkw. - dla domu jednorodzinnego,

■ w pozostałych przypadkach: 100 mkw. - dla domu jednorodzinnego.

Poza budową domu zwrot przysługuje również w przypadku nadbudowy lub rozbudowy budynku na cele mieszkalne lub przebudowy budynku niemieszkalnego, jego części lub pomieszczenia niemieszkalnego na cele mieszkalne, w wyniku których powstał lokal mieszkalny. Jeżeli zatem do domu rodziców młodzi dobudują pokoje, mając pozwolenie na budowę, odliczą VAT za materiały budowlane (przy założeniu, że zostały spełnione pozostałe warunki, dotyczące m.in.  limitu powierzchni).

Zwrot dotyczy wydatków udokumentowanych fakturami wystawionymi dla osoby fizycznej, poniesionych na materiały budowlane, które do 30 kwietnia 2004 r. były opodatkowane 7-proc. stawką podatku od towarów i usług, a od 1 maja 2004 r. są obciążone standardową stawką, poniesionych od dnia wydania pozwolenia na budowę do 30 września 2018 r. Istnieje szczegółowy wykaz materiałów budowlanych, w stosunku do których przysługuje zwrot.

Wniosek o zwrot VAT za materiały budowlane składa się raz, nie później niż do 31 grudnia roku, w którym zgodnie z prawem miało miejsce przystąpienie do użytkowania wybudowanego lokalu mieszkalnego albo domu jednorodzinnego. Wniosek może być złożony wspólnie z małżonkiem lub odrębnie przez każdego z małżonków. Jeżeli małżonkowie składają odrębne wnioski, do różnych urzędów skarbowych, są jednocześnie obowiązani zawiadomić o złożeniu wniosku urząd skarbowy właściwy dla złożenia wniosku przez małżonka. Istotną zmianą jest również to, że zwrot VAT od 2014 roku obejmie tylko wydatki na materiały budowlane poniesione od dnia wydania pozwolenia na budowę. Nie zmienią się wymogi co do zawartości samego wniosku, nadal trzeba też będzie do niego załączać kopie faktur i pozwolenia na budowę.  

Źródło: Rzeczpospolita

Opracowała: J. Żelazny

Pożyczka z zagranicy, a opodatkowanie podatkiem od czynności cywilnoprawnych

Przy ustalaniu, czy dana czynność podlega podatkowi od czynności cywilnoprawnych, warto mieć na uwadze postanowienia wynikającą z art. 1 ust. 4 ustawy o tym podatku. Przepis stanowi, że czynności cywilnoprawne podlegają podatkowi, jeżeli ich przedmiotem są:

  1. rzeczy znajdujące się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub prawa majątkowe wykonywane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej; 

  2. rzeczy znajdujące się za granicą lub prawa majątkowe wykonywane za granicą, w przypadku gdy nabywca ma miejsce zamieszkania lub siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i czynność cywilnoprawna została dokonana na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. 

Załóżmy więc, że dwie osoby chcą zawrzeć umowę na 1 mln zł. Pożyczkodawca zakłada konto za granicą ( np. we Włoszech) i wpłaca na nie pieniądze. Tam też zostaje podpisana umowa pożyczki (czyli poza terytorium Rzeczpospolitej Polskiej). Zgodnie z brzmieniem powyższego przepisu, jest nieopodatkowana - otrzymujący środki „oszczędza” 20 000 zł., nawet wtedy gdy pieniądze zostaną przelane na jego rachunek w Polsce. Aby pożyczka nie podlegała PCC, muszą być spełnione łącznie dwa warunki: umowa zostaje zawarta za granicą, a pieniądze w tym momencie znajdują się poza terytorium Polski, np. na zagranicznym rachunku bankowym pożyczkodawcy.

Na koniec warto dodać, że umowa faktycznie powinna być zawarta na terytorium innego kraju. Najlepiej, gdy mamy potwierdzenie, że faktycznie tam przebywaliśmy, np. rachunek za hotel, restaurację albo winietę na przejazd autostradą.   

Źródło: Rzeczpospolita

Opracowała: J. Żelazny

Opodatkowanie pożyczek podatkiem od czynności cywilnoprawnych

Zgodnie z ustawą z dnia 9 września 2000 roku o podatku od czynności cywilnoprawnych (Dz.U. 2000 poz. 86 nr 959) pożyczki podlegają opodatkowaniu. Stawka opodatkowania wynosi 2% podstawy, którą co do zasady stanowi kwota pożyczanych pieniędzy. Ustawodawca przewidział jednak pewne zwolnienia z opodatkowania. Objęte są nimi pożyczki udzielane między osobami zaliczonymi do I grupy podatkowej (małżonkowie, zstępni, wstępni, pasierb, zięć, synowa, rodzeństwo, ojczym, macocha, teściów) do kwoty 9637 zł. Kwota zwolnienia 9637 zł jest górnym limitem pożyczki uzyskanej od jednej osoby i jej łączna wartość obejmuje okres 5 lat.

Dodatkowo istnieje możliwość, by pożyczka udzielona przez małżonków, zstępnych, wstępnych, pasierba, rodzeństwo, ojczyma, macochę nie była w ogóle opodatkowana, niezależnie od wysokości uzyskanej pożyczki (opcji takiej nie ma w przypadku pożyczek między teściami, zięciem i synową). Dla skorzystania z nielimitowanej wartości konieczne jest:

  • złożenie deklaracji w sprawie podatku od czynności cywilnoprawnych właściwemu organowi podatkowemu w terminie 14 dni od daty dokonania czynności,
  • udokumentowanie otrzymania przez biorącego pożyczkę pieniędzy na rachunek bankowy, albo jego rachunek prowadzony przez spółdzielczą kasę oszczędnościowo-kredytową lub przekazem pocztowym.

Inna sytuacja ma miejsce w przypadku zaciągnięcia pożyczki od znajomych. Pożyczki od znajomych opodatkowane są 2% stawką podatku. Są jednak wyjątki podlegające zwolnieniu z opodatkowania, m in.:

  • pożyczki otrzymane od jednej osoby w kwocie nieprzekraczającej 5000 zł bądź 25000 zł od wielu osób - otrzymane w ciągu 3 kolejnych lat kalendarzowych, począwszy od 1 stycznia 2009 roku,
  • pożyczki z kas lub funduszów zakładowych, funduszów związków zawodowych, pracowniczych kas zapomogowo pożyczkowych, spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych, koleżeńskich kas oszczędnościowo-pożyczkowych działających w wojsku oraz z zakładowego funduszu świadczeń socjalnych,
  • pożyczki udzielone przez wspólnika (akcjonariusza) spółce kapitałowej.


Aby skorzystać ze zwolnienia nielimitowanego, wpłata pożyczki musi odbyć się na rachunek bankowy. Pożyczkobiorca zobowiązany jest także do poinformowania urzędu skarbowego o fakcie uzyskania pożyczki, w terminie 14 dni od dnia jej otrzymania na druku PCC-3.

W przypadku, gdy podatnik nie skorzysta ze zwolnienia nielimitowanego i kwota pożyczki przekracza limit 9637 zł i podlega opodatkowaniu, pożyczkobiorca musi wyliczyć wysokość podatku, zgłosić go na druku PCC-3 oraz opłacić w terminie 14 dni od dnia otrzymania pożyczki.

Gdy nie zostały spełnione powyższe warunku, jeżeli w toku kontroli podatkowej urząd skarbowy ustali, że podatek od otrzymanej pożyczki nie został opłacony, wówczas podatek ten wyniesie nie 2 %, lecz 20 % podstawy opodatkowania pożyczki.

 

Źródło: http://www.pit.pl/

Opracowała: J. Żelazny