biuro rachunkowe bochnia biuro rachunkowe kraków Księgowość Doradca podatkowy Kraków biuro doradcy podatkowego

Aktualności

Podatki

Od 1 stycznia 2015 roku zmienił się art. 27f ustawy o PIT, w którym...

Kadry / ZUS

Obowiązkowa dokumentacja BHP Szkolenie wstępne BHP Szkolenie okresowe...

Wypełnij formularz lub zadzwoń
podaj interesujący Cię temat
rozmowy.

14 614 99 20, fax 14 612 51 05

biuro rachunkowe Kraków Bochnia Biuro rachunkowe Kraków biuro doradcy podatkowego biuro-mp, Małgorzata Piszczek biuro rachunkowe Bochnia

Aktualności Podatkowe

Wróć

Styczeń 2015


Nowe grupy przedsiębiorców obowiązane do instalacji kasy fiskalnej

Reguła jest, że każdy przedsiębiorca musi ewidencjonować sprzedaż na rzecz osób fizycznych nie prowadzących działalności gospodarczej za pomocą kasy rejestrującej. Art. 111ust 8  ustawy o podatku od towarów i usług daje Ministrowi Finansów prawo do zwalniania niektórych grup przedsiębiorców i niektórych rodzajów transakcji z obowiązku rejestracji za pomocą kasy fiskalnej. Minister korzysta ze tego prawa, jednakże z roku na rok zwolnienia z obowiązku ewidencjonowania sprzedaży w kasie fiskalnej są ograniczane.  Również od stycznia 2015 roku zmieni się zakres możliwych zwolnień. Zasadą obowiązująca już od kilku lat jest, że ze zwolnienia z obowiązku ewidencji mogą korzystać przedsiębiorcy, u których sprzedaż na rzecz osób fizycznych nie prowadzących działalności gospodarczej nie przekroczyła w poprzednim roku kwoty 20 000 zł .W przypadku osób rozpoczynających w danym roku sprzedaż na rzecz osób fizycznych limit ten liczy się proporcjonalnie do okresu prowadzonej sprzedaży. Zasada ta nie ma zastosowania do wszystkich przedsiębiorców. Wyłączone są z niej niektóre rodzaje działalności.
O dwie kategorie towarów oraz dziewięć kategorii usług zwiększy się ilość rodzajów działalności podlegających bezwzględnemu obowiązkowi ewidencjonowania  za pomocą kasy fiskalnej. Zgodnie z rozporządzeniem z 4 listopada 2014 r. (Dz. U. poz. 1544), bezwzględnemu obowiązkowi ewidencjonowania podlegać będą nowe grupy towarów i usług:

- sprzedaż  perfum i wód toaletowych (z wyłączeniem towarów dostarczanych na pokładach samolotów),

- sprzedaż niezapisanych nośników danych (np. czyste płyty CD i DVD),

- usługi naprawy pojazdów silnikowych oraz motorowerów (w tym naprawy opon, ich zakładania, bieżnikowania i regenerowania),

- usługi w zakresie wymiany opon i kół dla pojazdów silnikowych oraz motorowerów,

- usługi w zakresie badań i przeglądów technicznych pojazdów,

- usługi w zakresie opieki medycznej świadczone przez lekarzy i lekarzy dentystów,

- usługi prawnicze (z wyjątkiem usług notarialnych) bez względu na świadczącego,

- usługi doradztwa podatkowego,

- usługi związane z wyżywieniem (PKWiU 56) świadczone przez stacjonarne placówki gastronomiczne, w tym również sezonowo,

- usługi przygotowywania żywności dla odbiorców zewnętrznych (katering),

- usługi fryzjerskie, kosmetyczne i kosmetologiczne.

Nie oznacza to jednak, że wszyscy przedsiębiorcy dokonujący sprzedaży na rzecz osób fizycznych w wymienionym powyżej zakresie, są obowiązani do instalacji kasy fiskalnej od 1 stycznia 2015 roku. Obowiązek taki mają jedynie ci przedsiębiorcy, którzy utracili prawo do zwolnienia przed 1 stycznia 2015 – czyli tacy, u których sprzedaż na rzecz osób fizycznych przekroczyła 20 000 zł. Pozostali podatnicy co do zasady maja obowiązek zainstalowania kasy od 1 marca 2015 roku. Należy jednak zwrócić uwagę iż zgodnie ze stanowiskiem Ministra Finansów obowiązkiem ewidencji nie są objęte usługi lekarzy i dentystów świadczona na podstawie umów z NFZ jak również świadczenia przez prawników „pomocy z urzędu”. Także od 1 stycznia 2015 r. zlikwidowane zostanie zwolnienie  obejmujące usługi świadczone na rzecz osób fizycznych w niewielkich ilościach (nie więcej niż 50 usług dla mniej niż 20 odbiorców). Obecnie zwolnienie obejmuje takie usługi, jeżeli są one w całości dokumentowane fakturami.

Całkowitą nowością będzie zwolnienie dotyczące transakcji dostawy towarów i świadczenia usług, które na podstawie przepisów o podatku dochodowym są zaliczane przez podatnika do środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji. Zwolnienie będzie miało zastosowanie jedynie gdy transakcja zostanie udokumentowana fakturą.

 

Oprac. Małgorzata Piszczek

Tylko garnitur z logo może być kosztem

Przedsiębiorca nie odliczy wydatków na zakup marynarki i spodni oraz dodatków do nich, gdyż mają charakter osobisty. Inaczej jest tylko wówczas, gdy do ubrania przyszyty jest znak firmy. Fiskus nie zgadza się z argumentami przedsiębiorców, że ponoszone przez nich wydatki na ubranie, które noszą podczas spotkań z klientami, służą uzyskaniu przychodów. Takie negatywne stanowisko zawiera m. in. interpretacja Izby Skarbowej w Warszawie z 7 sierpnia 2014 r. (IPPB1/415-763/14-2/ AM). Organ podatkowy stwierdził jednak, że mężczyzna nie może odliczyć kosztów zakupu garnituru, koszuli, krawatu i obuwia, gdyż są to wydatki o charakterze osobistym. Zgodnie z interpretacją wydatki na ubiór tylko wtedy mogą być kosztem, gdy ten ubiór utraci charakter osobisty, np. poprzez trwałe opatrzenie zakupionej odzieży cechami charakterystycznymi logo reprezentowanej przez wnioskodawcę firmy. Organ stwierdził, że uzyskiwanie przychodów z działalności gospodarczej nie zależy od rodzaju noszonej odzieży, gdyż schludny wygląd jest niezbędny także w wielu innych zawodach. Obowiązujące zasady życia społecznego wymagają odpowiedniego wyglądu zarówno od przedsiębiorców, jak też np. od nauczycieli, urzędników czy prawników. Wprawdzie wydatki na ubranie nie zostały ujęte w katalogu wydatków nieuznawanych za koszt uzyskania przychodu, jednak nie stanowi to wystarczającej przesłanki do ich odliczenia. Odstępstwa od tej zasady mogą wynikać tylko z nałożonego na przedsiębiorcę prawnego obowiązku używania określonego rodzaju odzieży czy też obuwia. Ponadto rzeczy musiałyby utracić charakter osobisty przez dostosowanie ich do pełnienia określonych funkcji bądź zawodów. Inaczej fiskus traktuje zakup ubrań, które są w sposób trwały i widoczny oznaczone logo firmy, co potwierdza interpretacja Izby Skarbowej w Łodzi z 19 sierpnia 2014 r. ( IPTPB1/ 415-285/14-2/AP).

 

Źródło: Rzeczpospolita

Oprac. Małgorzata Piszczek

Firma zapłaci za swoje radio

Zdolność do natychmiastowego odbioru programu przez odbiornik jest równoznaczna ze stwierdzeniem, że jest on używany, a to z kolei prowadzi do wniosku, że jego posiadacz, np. przedsiębiorca, jest obowiązany do wniesienia abonamentu. W świetle przepisów ustawy z 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych płaci się abonament RTV. Do płacenia opłaty abonamentowej zobowiązany jest każdy (poza wskazanymi w ustawie wyłączeniami), w tym przedsiębiorcy, którzy mają odbiornik radiofoniczny czy też telewizyjny. W świetle orzecznictwa „opłata z tytułu posiadania czy to odbiornika radiowego, czy telewizyjnego jest obligatoryjną należnością z tytułu posiadania tego typu urządzenia” (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 30 lipca 2012 r., I SA/ GI 210/ 2012). Istotne jest zatem wyjaśnienie pojęć „odbiornik radiofoniczny i telewizyjny” oraz kontekstu ich używania. W myśl art. 2 ust. 7 ustawy odbiornikiem radiofonicznym albo telewizyjnym jest urządzenie techniczne dostosowane do odbioru programu. Jeżeli jest ono w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programów, domniemywa się, że przedsiębiorca który je posiada, użytkuje je, co w myśl art. 2 ust. 1 i 2 wyżej powołanej  ustawy stanowi okoliczność zobowiązującą go do uiszczenia opłaty abonamentowej. Jak w przypadku określenia charakteru opłat abonamentowych jako należności obligatoryjnej i spoczywającej z mocy prawa na posiadaczu odbiornika, podobnie określono jako bezwzględny obowiązek rejestracji odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego (wyrok WSA w Gliwicach z 30 lipca 2012 r., I SA/ GI 210/ 2012).

 

Kto może kontrolować wykonywanie obowiązku rejestracji ?

 W myśl przepisów ustawy o opłatach abonamentowych w celu sprawdzenia wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników dopuszczalna jest kontrola, do przeprowadzenia której uprawniony jest operator wyznaczony w rozumieniu ustawy z 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe, a więc operator pocztowy obowiązany do świadczenia usług powszechnych. Kierownik jednostki przeprowadzającej kontrolę jest uprawniony do wydania decyzji nakazującej rejestrację odbiornika oraz ustalającej opłatę za używanie niezarejestrowanego odbiornika. Opłata taka ma charakter kary i wynosi 30-krotność miesięcznej opłaty abonamentowej.  Uregulowanie karnej opłaty nie zwalnia przedsiębiorcy od obowiązku uiszczania bieżącego abonamentu za okres od dnia stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika). Decyzja wydana przez kierownika jednostki operatora wyznaczonego przeprowadzającego kontrolę nie jest ostateczna i można się od niej odwołać do ministra właściwego do spraw łączności.

 

Jaka jest wysokość obowiązkowych opłat abonamentowych ?

 Zgodnie z dyspozycją art. 3 ust. 2 ustawy Krajowa Rada Radiofonii
i Telewizji do 31 maja każdego roku ogłasza w Monitorze Polskim stawki opłat na następny rok kalendarzowy. Stawki opłat na 2015 r. na podstawie rozporządzenia Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z 6 maja 2014 r. w sprawie wysokości opłat abonamentowych za używanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz zniżek za ich uiszczanie z góry za okres dłuższy niż jeden miesiąc w 2015 r. wynoszą:

- za używanie odbiornika radiofonicznego - 6,50 zł za jeden miesiąc;

- za używanie odbiornika telewizyjnego albo odbiornika telewizyjnego i radiofonicznego - 21,50 zł za jeden miesiąc.

Jeżeli przedsiębiorca zapłaci za używanie odbiorników z góry za okres dłuższy niż jeden miesiąc w roku kalendarzowym, może liczyć na zniżki określone w rozporządzeniu. Przykładowo 5,0 proc. miesięcznej opłaty za uiszczenie abonamentu za sześć miesięcy z góry. Oznacza to, że wysokość opłat 122,55 zł za sześć miesięcy zamiast 129 zł.

 

Abonament  RTV jak podatek

 Abonament RTV stanowi opłatę, o której mowa w art. 2 § 2 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa, a to oznacza że do jej egzekwowania mają zastosowanie przepisy ordynacji podatkowej, również  ma do niej zastosowanie art. 70 § 1 tej ustawy stanowiący, że opłata ta przedawnia się po upływie pięciu lat, licząc od końca roku, w którym upłynął termin jej płatności (wyrok WSA z siedzibą w Gliwicach z 26 czerwca 2013 r., I SA/ Gl 236/13).

 

Źródło: Rzeczpospolita

Oprac. Małgorzata Piszczek

Od 1 stycznia ryczałt za używanie samochodów do celów prywatnych

Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkie wypłaty pieniężne jakie otrzymuje pracownik i również wszelkiego rodzaju świadczenia. Spory problem  pracodawcom sprawiała wycena świadczeń polegających na udostępnianiu pracownikom samochodów służbowych  do celów prywatnych. W przypadku ustalenia przez organy podatkowe faktu, że pracownik użytkuje samochód służbowy również do celów prywatnych – urzędy skarbowe wyceniały tego rodzaju świadczenie biorąc pod uwagę koszty wynajęcia podobnego samochodu w wypożyczalni. Od 1 stycznia 2015 roku problem ten zostaje rozwiązany dzięki wprowadzeniu nowych przepisów, które określają wartość takiego świadczenia w sposób ryczałtowy uzależniając jego kwotę wyłącznie od pojemności silnika użytkowanego samochodu.

 

Zgodnie z nowym art. 12 ust. 2a ustawy PIT wartość pieniężna takiego nieodpłatnego świadczenia wynosi od 1stycznia 2015 r.:

■ 250 zł miesięcznie - gdy pojemność silnika auta nie przekracza 1600 cm3, albo

■ 400 zł miesięcznie - przy wyższej pojemności silnika.

 

W przypadku gdy pracownik będzie użytkował do celów prywatnych samochód służbowy tylko przez część miesiąca ryczałt do opodatkowania będzie wynosił 1/30 za każdy dzień użytkowania.
Z kolei jeżeli pracodawca będzie udostępniał samochód do celów prywatnych odpłatnie i odpłatność ta będzie mniejsza niż ustawowy ryczałt, to do opodatkowania należy przyjąć różnicę pomiędzy ustawowym ryczałtem a kwotą odpłatności ponoszoną przez pracownika. Należy pamiętać, że ryczałty te stanowią również podstawę do naliczania składek ZUS.

 

Wprowadzone rozwiązanie ryczałtowego podatkowania dosyć powszechnie występującego świadczenia należy uznać za krok
w dobrym kierunku, jednakże nowe przepisy budzą wiele wątpliwości.  Nie ma jasności co do kosztów eksploatacyjnych związanych z użytkowaniem auta - napraw, przeglądów technicznych, myjni, parkowania itp. Nie wiadomo, czy te koszty, jeśli w pełni ponosi je pracodawca, również mieszczą się w przyjętym ryczałcie. Przepisy milczą też na temat rozliczania paliwa. Istotną wadą nowych uregulowania jest również to, że mają one zastosowanie wyłącznie do pracowników. Nie ma żadnych podstaw prawnych do stosowania ich w przypadku umów zlecenia czy kontraktów menedżerskich. Przy tego rodzaju umowach świadczenie nadal trzeba wyceniać w wartości rynkowej.

 

Oprac. Małgorzata Piszczek