biuro rachunkowe bochnia biuro rachunkowe kraków Księgowość Doradca podatkowy Kraków biuro doradcy podatkowego

Aktualności

Podatki

Od 1 stycznia 2015 roku zmienił się art. 27f ustawy o PIT, w którym...

Kadry / ZUS

Obowiązkowa dokumentacja BHP Szkolenie wstępne BHP Szkolenie okresowe...

Wypełnij formularz lub zadzwoń
podaj interesujący Cię temat
rozmowy.

14 614 99 20, fax 14 612 51 05

biuro rachunkowe Kraków Bochnia Biuro rachunkowe Kraków biuro doradcy podatkowego biuro-mp, Małgorzata Piszczek biuro rachunkowe Bochnia

Aktualności Podatkowe

Wróć

Marzec 2015


Fiskus odda więcej niż przedsiębiorca zapłacił – ulga na dzieci

Od 1 stycznia 2015 roku zmienił się art. 27f ustawy o PIT, w którym określono kwoty ulgi na dzieci. Nowe zasady mają zastosowanie do rozliczeń dochodu za rok 2014. Z przepisu wynika m. in., że jeśli rodzice mają pod opieką małoletnie dziecko, to mogą od podatku dochodowego obliczonego według skali podatkowej, pomniejszonego o składkę na ubezpieczenie zdrowotne, odliczyć ulgę na dziecko. Wysokość ulgi wyliczana jest za każdy miesiąc sprawowania opieki nad dzieckiem:

  • na pierwsze i drugie dziecko wynosi po 92,67 zł,
  • na trzecie dziecko 166,67 zł,
  • na czwarte i każde kolejne dziecko po 225 zł.

 W efekcie rodzina z dwójką dzieci odliczy łącznie 2224 zł, z trójką - 4224 zł, z czwórką - 6924 zł. Odpis na pięcioro wyniesie w sumie 9624 zł.

W dalszym ciągu istnieje możliwość skorzystania z ulgi na dzieci pełnoletnie i uczące się do ukończenia przez nie 25. roku życia, jeśli nie uzyskują dochodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym, tj. dochodów powyżej kwoty 3089 zł. Z odpisu skorzystają także rodzice dzieci, bez względu na ich wiek, które otrzymują zasiłek pielęgnacyjny lub rentę socjalną.

 Przedsiębiorca nie skorzysta z ulgi na dzieci jeżeli uzyskuje wyłącznie dochody opodatkowane w sposób liniowy. Przedsiębiorca nie skorzysta z ulgi jeżeli w roku podatkowym sprawował opiekę tylko nad jednym dzieckiem i wysokość dochodów jakie osiągnął w roku podatkowym przekroczyła 112 000zł. Osoba samotnie wychowująca jedno dziecko nie skorzysta z ulgi jeżeli jej dochód w roku podatkowym przekroczy 56 000 zł. W przypadku dwójki i większej ilości dzieci limity dochodowe nie obowiązują.

Dotychczas wysokość ulgi nie mogła przekroczyć wysokości zapłaconego podatku za dany rok podatkowy. Osoby mające niewielkie dochody w praktyce nie miały możliwości skorzystania z ulgi, Od rozliczenia za rok 2014  odliczenie może przekroczyć wysokość należnego, wykazanego w zeznaniu podatku,  Jeśli kwota przysługującego odliczenia jest wyższa od kwoty odliczonej w zeznaniu podatkowym, to podatnik ma prawo do otrzymania różnicy między kwotą przysługującego odliczenia a kwotą odliczaną w zeznaniu podatkowym. Różnica ta nie może przekroczyć kwoty zapłaconych składek na ubezpieczenie społeczne oraz składek na ubezpieczenie zdrowotne podlegających odliczeniu, pomniejszonych o składki odliczone w zeznaniu PIT-36L. Oznacza to, że kwota ulgi przysługuje wyłącznie do wysokości składek na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne zapłaconych przez przedsiębiorcę lub pobranych od pracownika (zleceniobiorcy) przez zakład pracy, podlegających jednocześnie odliczeniu w zeznaniu podatkowym. Mimo że składki na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne nie są wpłacane do urzędu skarbowego, to kwota ulgi rozliczona składkami ubezpieczeniowymi będzie zwracana przez urząd skarbowy. Rozliczeniu podlegają składki, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2 i 2a oraz art. 27b ust. 1 i 2 ustawy o PIT. Fiskus odda zatem tyle, ile zapłacono składek społecznych i zdrowotnych oraz podatku. W związku ze skorzystaniem z ulgi rodzinnej przedsiębiorca nie będzie w ZUS korygował żadnych dokumentów rozliczeniowych.

 

Źródło: Rzeczpospolita

opr.M.Piszczek

Jak prawidłowo rozliczać faktury korygujące przychód

Zagadnienie prawidłowego rozliczenia faktur korygujących zmieniających wysokość przychodów w podatku dochodowym jest przedmiotem rozbieżnych stanowisk organów podatkowych oraz sądów administracyjnych. Rozbieżności te dotyczą momentu ujęcia faktur korygujących, tj. tego, czy powinny one być ujęte w okresie wystawienia faktury pierwotnej, czy w rozliczeniu podatkowym za okres, w którym wystawiona została korekta. W przeszłości przez wiele lat przeważał pogląd, przewidujący dwie sytuacje:

 1)   gdy faktura korygująca zmieniająca wysokość przychodu wystawiana była z powodu pierwotnego błędu podatnika (błędu co do ilości, ceny, wartości towaru lub usługi)

 2)   gdy korekta była wynikiem zdarzenia bieżącego, które nastąpiło po wystawieniu faktury  pierwotnej ( np. udzielenie rabatu, bonifikaty, zwrot towaru)

 W pierwszym przypadku należało wracać się z korektą do okresu, w którym wystawiona była faktura pierwotna, w drugim przypadku należało korektę rozpoznać na bieżąco w okresie w którym nastąpiło zdarzenie będące podstawą wystawienia faktury korygującej. Przepisy dotyczące podatku dochodowego nie regulują wprost zasad korygowania przychodów. Jednakże powyższy pogląd zasługiwał na miano „zdrowo rozsądkowego”.

Aktualnie niestety ugruntowuje się coraz bardziej linia orzecznicza niekorzystna dla podatników, która wskazuje na konieczność każdorazowo w przypadku korekty przychodów – dokonywać ich korekty w okresie w którym wystawiona została faktura pierwotna i to bez względu na powód wystawienie tej korekty.

 1 października 2014 r. ( II FSK 2134/ 12) i 25 kwietnia 2014 r. ( II FSK 4/ 13) Naczelny Sąd Administracyjny wydał kolejne niekorzystne dla podatników orzeczenia popierające stanowisko, że korekta przychodów powinna być każdorazowo ujęta przez podatnika w rozliczeniu podatkowym „pierwotnym", bez względu na przyczynę wystawienia faktury korygującej. Zdaniem NSA wykładnia art. 12 ust. 3 i 3a ustawy o CIT wskazuje, że wystawienie faktury korygującej w związku ze zwrotem towaru w żaden sposób nie wpływa na datę powstania przychodu, a jedynie koryguje jego wysokość. NSA podkreślił, że faktura korygująca wystawiona z powodu obniżenia, ale także w przypadku podwyższenia, ceny poniesionej na rzecz określonego kontrahenta powinna zostać uwzględniona w okresie rozliczeniowym, w którym powstał obowiązek podatkowy z tytułu sprzedaży towaru.

 

Opr. M.Piszczek

Do czego potrzebny jest certyfikat rezydencji

Przedsiębiorcy wypłacający wynagrodzenia z niektórych tytułów osobom lub podmiotom zagranicznym są zobowiązani pobierać od tych wynagrodzeń podatek i wpłacać go do polskiego urzędu skarbowego. Obowiązek taki dotyczy m.in. wypłat z tytułu:

  • przeniesienia praw autorskich lub praw pokrewnych
  • za użytkowanie lub prawo użytkowania urządzenia przemysłowego, handlowego lub naukowego, w tym także środka transportu
  • za informacje związane z know-how
  • świadczenia usług doradczych, prawnych, księgowych, reklamowych , z zakresu zarządzania, przetwarzania danych itp.

Wysokość pobieranego zryczałtowane podatku od tych wynagrodzeń wypłacanych osobom zagranicznym wynosi 20%. Umowy międzynarodowe częstokroć przewidują inny sposób opodatkowania takich wypłat; zwalniają je z opodatkowania w Polsce lub też ustalają podatek na niższym poziomie. Zgodnie jednak z przepisami polskich ustaw o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz o podatku dochodowym od osób prawnych, polski przedsiębiorca pobierając podatek od wypłat na rzecz osób zagranicznych (tzw. podatek
u źródła) może dokonać tego zgodnie z umową międzynarodową tylko wtedy gdy dysponuje właściwym certyfikatem rezydencji swojego kontrahenta.

Zgodnie z definicją ustawową certyfikatem rezydencji jest zaświadczenie o miejscu siedziby/zamieszkania podatnika dla celów podatkowych wydane przez właściwy organ administracji podatkowej państwa miejsca siedziby/zamieszkania podatnika.
W pewnym skrócie, certyfikat jest zatem urzędowym poświadczeniem przez organy państwa rezydencji danego podatnika dla celów podatkowych (tj. rezydencji podatkowej) w tym właśnie państwie. Z uwagi na to, że przepisy nie definiują konkretnego wzoru takiego dokumentu (polskie certyfikaty wydawane są zasadniczo na formularzu CFR-1), certyfikatem rezydencji jest zatem właściwy dokument wydany według przepisów danego państwa.

Zagraniczni podatnicy często przedstawiają polskim płatnikom różne dokumenty, które jednak nie mogą być uznane za certyfikaty rezydencji. Jako przykłady takich dokumentów można wskazać:

 

  • zaświadczenie o rejestracji dla celów VAT - certyfikat rezydencji po winien potwierdzać miejsce zamieszkania lub siedzibę dla celów podatku dochodowego;
  • zaświadczenie o nadaniu numeru NIP - choć dokument ten wydawany jest przez organ podatkowy, to z reguły nie potwierdza, że zagraniczny podatnik ma miejsce zamieszkania lub siedzibę w danym kraju;
  • wyciąg z lokalnego rejestru handlowego, zagraniczny KRS lub dane z ewidencji działalności gospodarczej - dokumenty te nie są wydawane przez organy podatkowe, ponadto nie potwierdzają rezydencji dla celów podatkowych, mimo iż wskazują przykładowo siedzibę spółki;
  • zaświadczenie o niezaleganiu w podatkach - dokument taki wydawany jest najczęściej przez organ podatkowy, jednak nie potwierdza rezydencji dla celów podatkowych.

 

Z reguły państwa posiadają wewnętrzne procedury wydawania certyfikatów rezydencji dla swoich podatników (certyfikaty rezydencji wydawane są w Niemczech, Stanach Zjednoczonych, Wielkiej Brytanii, Irlandii, Kanadzie, Australii i w wielu innych państwach). Procedury ubiegania się o certyfikat w niektórych krajach są bardziej sformalizowane. Certyfikat taki winien zawierać datę wystawienia. Do 31 12 2014 roku przyjmowało się, że certyfikat jest tak długo ważny jak długo kontrahent nie zmienił swojej rezydencji podatkowej. Od 01 stycznia 2015 roku wprowadzony został przepis, który mówi, że certyfikat, który nie zawiera okresu ważności a jedynie datę wydania ważny jest 12 m-cy od daty wydania. Przepis ten może znacznie skomplikować transakcje z zagranicznymi kontrahentami. O certyfikat rezydencji przedsiębiorcy występują najczęściej po dokonaniu płatności na rzecz swojego kontrahenta. Jeżeli otrzymają od niego certyfikat rezydencji jedynie z datą wydania, która będzie datą późniejszą od daty dokonania płatności mogą narazić się na nieuznanie tego dokumentu przez polskie organy podatkowe. Polski fiskus podchodzi bardzo restrykcyjnie do wymogu posiadania przez przedsiębiorcę dokonującego wypłat za granicę , certyfikatu rezydencji swojego kontrahenta i spełnienia przez ten certyfikat wymogów formalnych, nie tylko co do okresu jego ważności. Zasadniczo certyfikat rezydencji, jako dokument urzędowy, powinien być przedstawiony organom podatkowym w oryginale, ewentualnie w formie odpisu potwierdzonego przez notariusza za zgodność z oryginałem. W wyroku z 5 stycznia 2011 r. ( II FSK 1363/ 09) NSA dodatkowo wskazał, że „zamiast oryginału dokumentu strona może złożyć jego odpis, jeżeli jego zgodność z oryginałem została poświadczona nie tylko przez notariusza, ale także przez występującego w sprawie pełnomocnika strony będącego adwokatem, radcą prawnym lub doradcą podatkowym". Dopuszczalne może być również potwierdzenie za zgodność z oryginałem przez organ, który wystawia za granicą certyfikat rezydencji. Natomiast kopie, skany certyfikatu przesyłane mejlem lub faksem nie są akceptowane przez organy podatkowe. Inaczej sprawa wygląda w przypadku, gdy w praktyce danego kraju certyfikaty rezydencji wydawane są w formie elektronicznej.
W takich sytuacjach elektroniczna forma certyfikatów rezydencji jest akceptowana. Tak w odniesieniu do dokumentów z Francji wypowiedziała się Izba Skarbowa w Katowicach w interpretacji
z 17 czerwca 2013 r. (IBPBI/2/423-342/13/MO).

 

Źródło: Rzeczpospolita 

  • opr. M. Piszczek